Geri Sayım 10

Gitgide bir hüzün kaplıyor, böyle hüzün gibi de değil de, acayip bir şey. Gitgide işlevsizleşmek, yataktan kalkmak için bile yardıma ihtiyaç duymak, sürecin nasıl, ne zaman biteceğini bilmemek... Bu gece rüyamda bir doktor muayene ediyordu beni. “Burada bebek yok, psikolojik hamilelik sizinkisi. Üzgünüm.” diyordu. Sonra sabah bir uyandım, elimi karnıma götürdüm; göbek yok!!! Hemen, acaba rüya mı görüyorum diye düşündüğüm her an yaptığım gibi dudağımı ısırdım. Allah! Dudağım acıdı, demek ki rüya değildi. Hemen gözümü açıp, doğruldum. Meğer aylardır ilk kez uyurken sırt üstü yatabilmişim ve öyle uyanınca karnım baya düz halde duruyormuş. Ödüm koptu farkedene dek.

Sonra, gün içinde Aylin ile Savaş, derin temizlik işine gömülüyorlar. Buzdolapları çekiliyor, dip köşe her yan temizleniyor... Ben değil onlara yardım etmek, çoklukla yattığım yerden kalkmak için bile onlara ihtiyaç duyuyorum. Kitap okumayı, dizi-film izlemeyi, uyumayı geçtim, boş boş duvara bakmak gayet normal, rutin bir eylemim haline geldi. Bir yandan ağrı sızı, bir yandan sıcaklar...

Akşam Perihan geldi. Sohbet muhabbet bir gün daha geçti. Darısı yarına...

Devamını Oku »

38. Hafta

Bu hafta bol iş güçle geçti. Temizlik, düzenleme, tamirat, tadilat... Günlere bölünmüş şekilde ama yoğun. Kütüphanemizi tamamen baştan elden geçirdik, temizledik. Kapı, pencere, perdeler tüm evi temizledik, bebek odasının en ufacık bir eksiği bile kalmadı. Biz biz diyorum ama aslında benim katkım minimum. Savaş, Aylin, Neşe, Gökşen, İsmigül... Evi harika hale getirdiler. 


Aslında cuma gününe kadar performansım fena sayılmazdı. Kütüphane düzeltme, yemek yapma vs yine bir şeyler yapabiliyordum. Perşembe günü Meltem'e gittim, akşamında Ayşen ve Nisot geldiler. Gayet keyifli bir gündü. Cuma günü Savaş'la bir yarışmaya katıldık. Öğlen 12'de çıktık evden, gece 12.30da döndük. O gece baş ağrısı başladı fena. Hemen yattım, sonra da bir daha toparlayamadım. Cumartesi, özellikle de pazar sürekli yere paralel halde geçti. Bel, sırt, kasık ağrısı, göbekte yoğun ağırlık oturmayı, kalkmayı bile imkansız hale getirdi. Dün o yüzden yazıyı yazamadım, şu anda çok iyi sayılmam aslında. Göbeğimi taşıyamıyorum. Belim kopacak gibi. Çınar çok büyüdü, her hareketi feci can yakıyor. Artık bir an önce gelsin istiyorum. 


Savaş olmasa ne yapardım bilmiyorum. Her şeyi tık tık halledip, her şeye yetiyor. Hem baba hem sevgili hem dost hem marifetli bir usta.  


Eğer becerebilirsem bugünden sonra gün gün yazmaya çalışacağım. Şu an itibariyle 13 günümüz kaldı beklenen güne. 

Devamını Oku »